Dessema per semper, ma empruma dò la mort

L destin de Eloisa e Abelardo

"A mie segnor, miec père, a mie spos anzi fra, sia servidora o pitost fia, sia sposa o miec sor... te é amà de n amor sconfinà... me é semper stat più douc l'inom de amica o amanta o putèna, mie cher no l'era con me ma con te". Chesta paroles de amor ge scrif, egn dò na storia de grandiscima pascion, Eloisa a Abelardo. La storia de amor anter chisc doi la é sozeduda delbon al scomenz del XII secol, ence se no à mai mencià l recam lejendèr. Eloisa l'é na beliscima joeneta con n grandiscim cef e na gran pascion per la cultura. La se dèsc ju con dut chel che l'é l saer e la rejona l latin, l grech, l'ebraich. De ela i disc che l'é na tousa de na grandiscima erudizion. Da picola i l'aea manèda a studièr tel convent de Argenteuil e dapò l se la touta te cèsa sie bèrba Fulberto che l'era enlouta n canonich parigin n muie cognosciù. Abelardo l rua te la vita de Eloisa che l'é su la colm del nonzech e de la maduranza. L'à 37 egn e l'é un di più gregn studiousc de dialetica de chel temp. Sie pensier l vegn cognosciù enlonch e anter auc e basc (soraldut costions de recognosciment de sia teories teologiches da pèrt de la Gejia) restarà tras na fegura de gran emportanza tel pensier filosofich e teologich europeich. Co la vertola de ge fèr da maester, Abelardo l va a stèr te cèsa de Fulberto. Ela la se enamorea de el, sobito e per semper e la ge restarà leèda per duta la vita. El, l ge fèsc la beles con sonec e letres de amor. "Con la vertola de la lezions se dajaane ju deldut a l'amor, l studie l ne sporjea chi ciantons secrec che la pascion vel. Orí i libres, la paroles se cruzièa de più de argumenc de amor che de studie, l'era de più i bósc che la frases; la man corea più spes al piet che ai libres... nosc dejider no l'à lascià endò nesciun aspet de l'amor". N amor pascionà che ela no la descognosciarà mai: "Chi piajeres de amor che aon gustà dessema i é stac coscita douces per me che no posse me pentir e nience descancelèr l recort. Olache mai me ouje chisc me é semper te dant con duta la forza de sia atrazion". Ma la storia anter Eloisa e Abelardo la vegn descorida dal bèrba Fulberto che fora de cef da la ira l scara demez Abelardo. L'é massa tèrt. Eloisa la compra. Abelardo l ge propon a Fulberto de la maridèr ma en secret ajache no l vel perder dut chel prestije e chel nonzech che l'aea arjont fin enlouta. Eloisa no la vel se maridèr. Da una la vel ge lascèr a el la ledeza de jir inant con si studies e da l'autra la vel restèr ela enstessa ledia de ge voler ben a el, zenza leames e enteresc, demò l'amor. "Tanta lègremes ge vegnissel pa jù a chi che ama la filosofia a cajon del matrimone... che èi pa da spartir la lezions di maestres e la servidores, i pulc con la cunes, i libres con i mescui, i lapijes con i fujes? Co pélei pa chi che meditea tesć sacres e filosofiches revelèr l vaèr di popes, la ninèdes..." A la fin i zet e i se marida da sconet. Scomenza coscita la fin desgrazièda de chest amor. Fulberto l vegn a saer del matrimone e l fèsc castrèr Abelardo. Vegn fora n scandol. Abelardo, ofenù te sie orgolie, l parten che Eloisa la se fae monia e la vae te convent, roba che l fajarà ence el sobito dò. No i se vedarà più e no i arà contat per passa diesc egn. Canche ela la deventa badescia del convent del Paràclito, el l'é père spirituèl e maester de la monies del chel convent. Enlouta la ge domana de esser present da nef te sia vita. La volessa che l ge scrive, che l ge rejone, demò a ela, desche femena che el l'à amà. "No é volù sodesfèr mia volontèdes e mie piajer ma te e tie piajer, chest te l sès ben". Abelardo l scouta chesta paroles ma ades l'é destacà e no l ne n vel più saer. L ge respon: "Gé ades son encercià ence te l'ènema". Ma ela la é amò jona, no l'à nience 40 egn, e la sent amò vif l'amor, ence chel fisich per el: "Dojesse vaèr sun chel che é fat, suste enveze per chel che é perdù, e no demò chel che on fat dessema, ma i lesc, i moments olache l'on fat dessema i é coscita druché te mie cher che i veide da nef con te te duc i particolères e no me n libre nience te l'ensomech". I ultimes egn de sia vita Abelardo l li passa tel convent de Cluny e canche l mer l vel esser sepolì tel convent de Eloisa. Vint egn dò mer ence ela e la vegn metuda apede el. La lejenda conta che canche i ge l'à pojèda apede el l'à orì i brac. Da enlouta, da chel 16 de mé del 1164, chisc doi paussa en pèsc dessema te la cortina de Père Lachaise a Parigi. Chel che se disc n amor etern.

"A mie segnor, miec père, a mie spos anzi fra, sia servidora o pitost fia, sia sposa o miec sor... te é amà de n amor sconfinà... me é semper stat più douc l'inom de amica o amanta o putèna, mie cher no l'era con me ma con te". Chesta paroles de amor ge scrif, egn dò na storia de grandiscima pascion, Eloisa a Abelardo. La storia de amor anter chisc doi la é sozeduda delbon al scomenz del XII secol, ence se no à mai mencià l recam lejendèr. Eloisa l'é na beliscima joeneta con n grandiscim cef e na gran pascion per la cultura. La se dèsc ju con dut chel che l'é l saer e la rejona l latin, l grech, l'ebraich. De ela i disc che l'é na tousa de na grandiscima erudizion. Da picola i l'aea manèda a studièr tel convent de Argenteuil e dapò l se la touta te cèsa sie bèrba Fulberto che l'era enlouta n canonich parigin n muie cognosciù. Abelardo l rua te la vita de Eloisa che l'é su la colm del nonzech e de la maduranza. L'à 37 egn e l'é un di più gregn studiousc de dialetica de chel temp. Sie pensier l vegn cognosciù enlonch e anter auc e basc (soraldut costions de recognosciment de sia teories teologiches da pèrt de la Gejia) restarà tras na fegura de gran emportanza tel pensier filosofich e teologich europeich. Co la vertola de ge fèr da maester, Abelardo l va a stèr te cèsa de Fulberto. Ela la se enamorea de el, sobito e per semper e la ge restarà leèda per duta la vita. El, l ge fèsc la beles con sonec e letres de amor. "Con la vertola de la lezions se dajaane ju deldut a l'amor, l studie l ne sporjea chi ciantons secrec che la pascion vel. Orí i libres, la paroles se cruzièa de più de argumenc de amor che de studie, l'era de più i bósc che la frases; la man corea più spes al piet che ai libres... nosc dejider no l'à lascià endò nesciun aspet de l'amor". N amor pascionà che ela no la descognosciarà mai: "Chi piajeres de amor che aon gustà dessema i é stac coscita douces per me che no posse me pentir e nience descancelèr l recort. Olache mai me ouje chisc me é semper te dant con duta la forza de sia atrazion". Ma la storia anter Eloisa e Abelardo la vegn descorida dal bèrba Fulberto che fora de cef da la ira l scara demez Abelardo. L'é massa tèrt. Eloisa la compra. Abelardo l ge propon a Fulberto de la maridèr ma en secret ajache no l vel perder dut chel prestije e chel nonzech che l'aea arjont fin enlouta. Eloisa no la vel se maridèr. Da una la vel ge lascèr a el la ledeza de jir inant con si studies e da l'autra la vel restèr ela enstessa ledia de ge voler ben a el, zenza leames e enteresc, demò l'amor. "Tanta lègremes ge vegnissel pa jù a chi che ama la filosofia a cajon del matrimone... che èi pa da spartir la lezions di maestres e la servidores, i pulc con la cunes, i libres con i mescui, i lapijes con i fujes? Co pélei pa chi che meditea tesć sacres e filosofiches revelèr l vaèr di popes, la ninèdes..." A la fin i zet e i se marida da sconet. Scomenza coscita la fin desgrazièda de chest amor. Fulberto l vegn a saer del matrimone e l fèsc castrèr Abelardo. Vegn fora n scandol. Abelardo, ofenù te sie orgolie, l parten che Eloisa la se fae monia e la vae te convent, roba che l fajarà ence el sobito dò. No i se vedarà più e no i arà contat per passa diesc egn. Canche ela la deventa badescia del convent del Paràclito, el l'é père spirituèl e maester de la monies del chel convent. Enlouta la ge domana de esser present da nef te sia vita. La volessa che l ge scrive, che l ge rejone, demò a ela, desche femena che el l'à amà. "No é volù sodesfèr mia volontèdes e mie piajer ma te e tie piajer, chest te l sès ben". Abelardo l scouta chesta paroles ma ades l'é destacà e no l ne n vel più saer. L ge respon: "Gé ades son encercià ence te l'ènema". Ma ela la é amò jona, no l'à nience 40 egn, e la sent amò vif l'amor, ence chel fisich per el: "Dojesse vaèr sun chel che é fat, suste enveze per chel che é perdù, e no demò chel che on fat dessema, ma i lesc, i moments olache l'on fat dessema i é coscita druché te mie cher che i veide da nef con te te duc i particolères e no me n libre nience te l'ensomech". I ultimes egn de sia vita Abelardo l li passa tel convent de Cluny e canche l mer l vel esser sepolì tel convent de Eloisa. Vint egn dò mer ence ela e la vegn metuda apede el. La lejenda conta che canche i ge l'à pojèda apede el l'à orì i brac. Da enlouta, da chel 16 de mé del 1164, chisc doi paussa en pèsc dessema te la cortina de Père Lachaise a Parigi. Chel che se disc n amor etern.

© 2020 PIPA24
Creato con Webnode
CREA COM WEBNODE Ti piace questo sito web? Il tuo può essere online già oggi. Ti piace questo sito web? Il tuo può essere online da subito. Descrivi la tua idea e l'intelligenza artificiale ne creerà una prima bozza. Senza scrivere alcun codice, puoi iniziare gratuitamente.